Chiara, moeder van Joah (11 maanden) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
Lees verder onder de advertentie
“Naast Joah zijn luiertas, pak ik ook mijn eigen hutkoffer in. Laptop? Check! Koptelefoon? Check! Portemonnee? Check! Schone string? Yes! Nope, helaas niet voor een sexy rendez-vous, maar eerder een defensieve maatregel tegen een mogelijk natte boel.
Lees verder onder de advertentie
Dag en nacht
Eind 2020. Het begon allemaal vrij onschuldig. Na het (foutief) plaatsen van een spiraal ontstond er een vurige blaasontsteking. Antibiotica? Dat hielp niet. Voor ik het wist, was ik frequent bezoeker van het kleinste kamertje. Het was een ware pispauze-marathon die dag en nacht doorging. Op een gegeven moment ging ik wel 48 keer per 24 uur naar de plee, no joke. Inclusief bijbehorende bekkenpijn, een branderige urinebuis en nachtelijke toiletwandelingen. Er was echter geen enkel spoor van een ontsteking te vinden en de spiraal die eerder tegen mijn blaas aandrukte, was verwijderd.
Hallo 2021, het jaar waarin ik meer tijd doorbracht op de badkamervloer (kruipend) dan op de bank. Strakke broeken werden een knellende kwelling. Mijn liefde voor sporten leidde niet alleen tot brandende spieren, maar een oververhit bekken. Een stukje fietsen? Dat zadel was gewoon niet mijn match made in heaven. Bioscoopavondjes eindigden vaak met het missen van de climax omdat ik een vaste klant was bij het toilet. Bij feesten en festivals bracht ik meer tijd door in de wachtrijen dan op de dansvloer.
Mijn werk werd steeds meer een worsteling: ik kon gewoon geen comfortabele houding vinden achter mijn bureau. Meetings werden een soort ‘plas ophouden’-competitie, en borrels herinnerden me eraan dat alcohol en ik geen goede vrienden meer waren. Mijn nieuwe go-to cocktail bestond uit pijnstillers, spierverslappers, een warm bad en een kruik. Elke avond, zelfs hartje zomer. Maar ook thuis kon ik geen rust vinden. Een boek lezen, een serie kijken of lekker knuffelen met mijn partner… Ik kon nergens echt in opgaan, want binnen vijf minuten gaf mijn blaas aan dat het hoog tijd was om geleegd te worden.
Wat betreft seks, vooral het penetratiegedeelte, had mijn blaas een volle week nodig om te herstellen. We doken steeds minder vaak tussen de lakens. Al snel voelde ik me allesbehalve vrouwelijk en was ik totaal vervreemd van mezelf. Onzeker over wat er mis zou kunnen zijn, was ik radeloos omdat mijn lichaam me in de steek liet. De dingen waar ik normaal gesproken zoveel plezier aan beleefde en die me juist afleiding en troost zouden moeten bieden, maakten de situatie alleen maar erger. Depressie sloop binnen.
Lees verder onder de advertentie
Zwangerschapsjoyride
Fast forward naar 2022, waar ik na talloze artsenbezoeken, (urine- en blaas)onderzoeken, medicatie, fysiotherapie en huilbuien de witte vlag hees. De klachten waren er nog steeds, maar, thank God, een stuk minder, dus ik besloot ze naar de achtergrond te duwen. Tot ik ontdekte dat ik zwanger was. De misselijkheid leek de overhand te hebben, maar al snel bleek dat mijn blaas- en bekkenellende meelifte op de zwangerschapsjoyride.
“Borstvoeding werd een tikkende tijdbom omdat mijn blaas het vijf minuten na elke plas begaf”
Lees verder onder de advertentie
Toilet-terror
Postbevalling: toiletteren was allesbehalve een feest. ‘Hoort bij de aangerichte ravage,’ dacht ik. Maar borstvoeding werd een tikkende tijdbom omdat mijn blaas het vijf minuten na elke plas begaf. Gezellig samen op de bank slapen? Onmogelijk. Ons arme kereltje werd keer op keer gewekt omdat ik naar het toilet moest rennen. En zo begon het toiletterrorisme.
Lees verder onder de advertentie
Een ommetje buiten? Alleen als ik niks dronk. Een date met vriendinnen? Alleen als er een toilet in de buurt was. Een roadtrip? Tien stops bij benzinestations. Zelfs ons Ardennenavontuur om Joah’s halfjaardag te vieren, werd verstoord door pitstops langs de vluchtstrook en klauteren op de houten blokhutladder naar het toilet. Zo’n 12 keer per nacht.
Mijn man kon mijn lijdensweg niet meer aanzien. ‘Je gaat voor een tenth opinion.’ Hij had gelijk, er moest iets gebeuren.
Verlossende diagnose
En daar zat ik weer in de wachtkamer van de huisarts, een nieuwe dokter met een frisse kijk. Zo belandde ik, na vier maanden wachttijd, bij Andros Blaascentrum en kreeg ik in het prille 2024 de langverwachte diagnose. Blaas(dat complexe orgaan)- pijn (tergend en kwellend)- syndroom (juist ja, chronisch). Het blaaspijnsyndroom: een mysterieus fenomeen dat mijn leven al drie jaar volledig op z’n kop zette en voorgoed zal veranderen.
Tranen van opluchting en verdriet mengden, want al werd ik eindelijk serieus genomen, besefte ik dat die ellendige k*tspiraal nooit geplaatst had moeten worden.
Sexy rendez-vous?
Nu, bijna twee maanden en talloze kliniekbezoeken verder, merk ik nog geen aanzienlijk verschil. Maar het feit dat er actie (lees: blaasspoelingen, TENS-behandeling, fysiotherapie, medicatie en meer) wordt ondernomen, is voor nu even voldoende. Of eigenlijk heel veel naast het moederschap, een baan, een relatie en een sociaal leven.
Maar wie weet, pak ik binnenkort lingerie in om heel andere redenen dan voor een blaasspoeling (waarbij een waterballet onvermijdelijk is), en word ik eindelijk serieus genomen op de sexy rendez-vous wijze.”
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Merel had nooit gedacht zó’n moeder te worden en vond thuisblijfmoeder eigenlijk een beetje een vies woord. En haar baan was toch ook best leuk? Maar toen ze weer ging werken na haar verlof, wist ze ineens helemaal niet meer wat er nou zo leuk aan was geweest.
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
Soms gebeuren dingen zo snel dat je niet weet wat je overkomt, en heb je achteraf spijt dat je het niet anders aangepakt hebt. Zo ook Gwen, die met haar zoon een nare aanvaring had met de jeugdarts.
Ouders in heel Nederland zitten met een plakkerig probleem: de vrolijke Smiles-stickers van Jumbo, die zouden moeten kunnen herplakken, zitten vast op de ramen. Kek Mama to the rescue!
Ouders door het hele land zitten met een onverwacht probleem: de vrolijke Smiles-stickers van Jumbo, bedoeld om herplakbaar te zijn, zitten muurvast op de ramen. Waar kinderen enthousiast aan het plakken sloegen, zitten ouders nu gefrustreerd te schrobben. Jumbo reageert.