Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (12) en Phaedra (9). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Lees verder onder de advertentie
Vakantieverhalen zijn tot op een zekere hoogte leuk, vakantiefoto’s ook. En nu we toch eerlijk met elkaar zijn: mochten we samen in een whatsappgroepje zitten, dan ook liever geen vijfhonderd vakantiefoto’s delen, want ik ben nog van de generatie die automatisch alle foto’s opslaat op mijn filmrol. Tegen al mijn eigen regels in ga in nu toch het tegenovergestelde doen. Want ik móet je dit vakantieverhaal vertellen.
Lees verder onder de advertentie
Middle of nowhere
Goed, terwijl ik deze column tik, zit ik veilig in mijn huis in Nederland, maar vorige week was ik ergens in een verlaten woestijn waar het 44 graden was. Ik was met mijn gezin in Death Valley. Dat is een woestijn in de Amerikaanse staat Californië, dat ’s zomers een van de heetste plaatsen ter wereld is, samen met enkele woestijngebieden in Afrika en het Midden-Oosten. I kid you not.
Mijn Nederlands kompas kon dat helemaal niet aan, en mijn geografische radar was compleet van slag. Welke kant je ook zou uitrijden, het duurde drie uur voordat je weer in de bewoonde wereld was. Stel je even voor. Dat je drie uur lang op een snelweg rijdt en je komt HE-LE-MAAL niets tegen! Het voelde alsof we in een enge Western-film waren beland.
Lees verder onder de advertentie
Verlaten plek
We huurden een huisje via Airbnb dat in een superverlaten plaatsje ergens in de woestijn bleek te staan. Toen we het spookstadje binnenreden, liepen er onzichtbare rillingen over mijn rug. Onze lodge stond tussen drie trailers. In de tuintjes erom heen stonden verschillende verroeste pick-ups en achter een gaashekwerk blaften honden die aan een ketting vastzaten. Heb je een beeld?
“Toen we het spookstadje binnenreden, liepen er onzichtbare rillingen over mijn rug”
Lees verder onder de advertentie
Van andere Amerikanen die we onderweg tegenkwamen, begreep ik dat bewoners van dit soort afgelegen plekken allemaal een wapen hebben. Vooral om zichzelf tegen wilde dieren te beschermen. Check.
We installeerden ons in het huisje en ik hield me groot. Maar toen werd het donker en hielden de huilende coyotes me wakker. Ineens bekroop me een gevoel van totale onheil. Waar The Fuck zijn we in beland? Ik besefte ook dat we enorm toeristisch waren met onze gehuurde BMW pontificaal naast het kleine huisje geparkeerd. Als iemand kwaad wilde, was dit de plek om het te doen. De Nederlandse krantenkoppen spoken door mijn hoofd: ‘Nederlands gezin afgeslacht in Death Valley…’
Lees verder onder de advertentie
Middenin de nacht verkassen
Ik maakte mijn man wakker en maakte hem deelgenoot van mijn huiveringwekkende gedachten. Lichtgeïrriteerd, maar mij kennende gaf hij in om naar het enige motel te gaan dat het dorpje kent. We maakten de kinderen wakker en logen dat de airco kapot was. We lieten alles achter, behalve onze paspoorten, geld en mijn hoofdkussen, en stapten in het pikdonker in de auto.
Een paar minuten later kwamen we aan bij een dodgy motel, wat eenmaal binnen ook een klein casino bleek te zijn. Vertolkten we een paar minuten daarvoor nog een hoofdrol in een obscure western film, hadden we nu plotseling een bijrol in The Godfather.
Ratten in de val
Iedereen in het casino staarde ons aan en ik concludeerde dat dit een nog veel gevaarlijker scenario was. We kregen uiteindelijk een kamer met een raam dat een muur bleek te zijn. Terwijl een ronkende airco mijn gedachten probeerde te verzetten besef ik dat we als ratten in de val zitten. Ik deed alsnog geen oog dicht.
“We kregen uiteindelijk een kamer met een raam dat een muur bleek te zijn”
De volgende ochtend reden we met piepende banden terug naar ons huisje, alwaar we vriendelijk werden begroet door een paar omwonenden. Lichtbeschaamd pakte ik onze spullen in en vertrokken we naar onze volgende bestemming.
Misschien moet ik toch wat minder enge films kijken…
Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify.Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Als de school belt flitsen er tachtig scenario’s door je hoofd, geen van alle goede. Gelukkig is er niet altijd sprake van rampspoed. Zoals bij Mieke (39), moeder van Merel (15) en Xavi (3).
Soms doe je als ouders iets waar je later spijt van hebt. Of waar je je enigszins voor schaamt. Zo ook Dilara, die door een actie niet bepaald meer goed bekend staat op de school van haar dochters.
Merel had nooit gedacht zó’n moeder te worden en vond thuisblijfmoeder eigenlijk een beetje een vies woord. En haar baan was toch ook best leuk? Maar toen ze weer ging werken na haar verlof, wist ze ineens helemaal niet meer wat er nou zo leuk aan was geweest.