Kek Mama columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: complimenten.
Net als de meeste ouders geloof ik in de stimulerende werking van complimentjes. Ik heb luid staan jubelen en een rondedansje gemaakt bij de eerste stapjes van drie glunderende baby’s. Ook heb ik bij het eerste doelpunt van mijn zoons in competitieverband staan juichen alsof hij zojuist de kansloze keeper van Duitsland in de WK-finale had gepasseerd. En ik heb vol bewondering gewezen op elke A voor rekenen, taal, houding, tekenen, fijne motoriek; waar er ook maar een A viel te bekennen, heb ik gekird en hoofdgeschud over zo veel genialiteit.
Lees verder onder de advertentie
Lof kweekt zelfvertrouwen. En zelfvertrouwen is van levensbelang voor kinderen om zich te handhaven in een competitieve wereld. Als een kind in zichzelf gelooft, durft het meer, kan het meer, is het minder kwetsbaar en zal het dus beter presteren. Complimentjes zijn goed. Allemaal tot je dienst. Maar! Maar! Maar! Complimentjes zijn natuurlijk niet altijd terecht. Die eerste doelpunten van mijn zoons waren allemaal toeval – er viel een bal op een schoen, een ander kind stond naar wuivende bomen in de verte te staren en via een graspol stuiterde het leder binnen. Die A’s waren ook weleens B’s en C’s en die werden dan met een of andere k*tsmoes óók goed gerelativeerd. Geeft niks. Alles voor het zelfvertrouwen. Tot het te dol wordt.
Lees verder onder de advertentie
Persoonlijk probeer ik ervoor te waken, maar ik zie soms ouders… die prijzen hun kind al de hemel in omdat het de hele dag succesvol ademt. Omdat het erin is geslaagd een bordje naar de keuken te brengen of zelf een schone onderbroek aan te doen. Ouders die iedere stap, elke opmerking, elke prestatie begroeten alsof zojuist de Messias op aarde is wedergekeerd. Kijk, dát is nou ook weer niet de bedoeling.
Het is namelijk veel leuker om trots te zijn als je kind daadwerkelijk iets heeft gepresteerd. Weer dat voetbalvoorbeeld: ik dééd trots toen mijn zoon Willem bij de kleintjes min of meer per ongeluk een tegenstander van het scoren afhield. Ik bén echt trots nu hij twee keer in de week traint, bij weer en wind naar voetbalschool gaat, en zich door diverse vernederende teleurstellingen heeft heengevochten (waar ikzelf allang zou zijn afgehaakt).
Lees verder onder de advertentie
En net zo trots ben ik op mijn grote zoons die werken en studeren en slagen en groeien – dat is ook weleens anders geweest. Daar zijn stevige gesprekken en diverse minder complimenteuze confrontaties aan te pas gekomen.
Dus, wat ik maar wil zeggen! Geef complimenten met gulle hand, maar houd ook in de gaten of al die euforie nog enige basis in de werkelijkheid heeft. Zo niet, wees dan ook niet bang je kind een serieus doel te stellen en het te helpen dat te halen. Zodat je echt trots kunt zijn. En het kind op zichzelf.
Lees verder onder de advertentie
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Merel had nooit gedacht zó’n moeder te worden en vond thuisblijfmoeder eigenlijk een beetje een vies woord. En haar baan was toch ook best leuk? Maar toen ze weer ging werken na haar verlof, wist ze ineens helemaal niet meer wat er nou zo leuk aan was geweest.
Soms gebeuren dingen zo snel dat je niet weet wat je overkomt, en heb je achteraf spijt dat je het niet anders aangepakt hebt. Zo ook Gwen, die met haar zoon een nare aanvaring had met de jeugdarts.
Ouders door het hele land zitten met een onverwacht probleem: de vrolijke Smiles-stickers van Jumbo, bedoeld om herplakbaar te zijn, zitten muurvast op de ramen. Waar kinderen enthousiast aan het plakken sloegen, zitten ouders nu gefrustreerd te schrobben. Jumbo reageert.
Ouders in heel Nederland zitten met een plakkerig probleem: de vrolijke Smiles-stickers van Jumbo, die zouden moeten kunnen herplakken, zitten vast op de ramen. Kek Mama to the rescue!