Mirjam (36) is gescheiden en moeder van Mare (8) en Linde (6). Sinds kort heeft ze een nieuwe, maar ook oude liefde. Haar jeugdliefde.
Lees verder onder de advertentie
“Ze noemden ons de incrowd, de vaste groep alto’s die steevast in de fietsenkelder van school bivakkeerde. Een groep zestien- en zeventienjarigen die mijn volledige sociale leven betekende. Samen bezochten we concerten, werden we stiekem dronken in de keet in ons dorp, en beleefden we onze eerste liefdes.
Lees verder onder de advertentie
Gevoelige knuffelbeer
Maarten was de stille van het stel, maar degene met de meeste humor. Áls hij iets zei, had hij de lachers op zijn hand. Daarnaast was hij, mede door zijn flinke postuur, een gevoelige knuffelbeer die je al je geheimen kon toevertrouwen. Vanaf het moment dat we bij elkaar in de klas kwamen in 4vwo was het dikke mik tussen ons. Onze vrienden begrepen het niet, onze nauwe band waarvan we bezwoeren dat ie platonisch was, laat staan dat onze ouders dat geloofden. Ze gedoogden ons dagelijkse samenzijn, maar de nachten dienden we gescheiden door te brengen.
Lees verder onder de advertentie
We hadden nog geen mobiele telefoons of e-mail om op die momenten contact te houden. Dus hielden we uit nood ieder een dagboek bij, dat we de volgende dag wisselden. Zo ontstonden de kronieken van twee mensen samen; een bijna shakespeareaanse samensmelting. Natuurlijk waren we verliefd, achteraf bezien. Maar we herkenden het gevoel niet. Dus scharrelden Maarten en ik met anderen, om die avonturen direct met elkaar te bespreken.
Drie jaar later ging ik studeren, hij niet. In mijn nieuwe leven in een andere stad leek onze middelbareschooltijd een leven geleden. De band tussen Maarten en mij liet ik langzaam doodbloeden, zijn pogingen tot contact ten spijt. We verkasten zonder het van elkaar te weten naar andere uiteinden van het land. We trouwden, kregen kinderen en scheidden weer.
Lees verder onder de advertentie
En zo zat ik op een nazomeravond op het terras met twee vriendinnen uit mijn jeugdkliek, toen Maarten een DM stuurde via Instagram. Hij moest me hebben opgezocht, want we waren niet gelinkt. ‘Hadden we natuurlijk samen moeten doen’, schreef hij droogjes onder een foto van ons favoriete lokale bandje van vroeger, waar hij op dat moment blijkbaar een concert van bijwoonde.
Gierend van de lach haalden mijn vriendinnen en ik oude herinneringen op, terwijl ik me stilletjes realiseerde hoe erg ik hem miste. De ultieme herkenning die we bij elkaar voelden, de vanzelfsprekendheid van ons samenzijn, de weinige woorden die we nodig hadden omdat we elkaars gedachten leken te lezen; ik had ze nooit meer gevoeld.
‘App ’m terug!’, gilden mijn vriendinnen. Maar ik was net gescheiden en had twee kinderen van toen vijf en drie groot te brengen. Maarten zag me aankomen met mijn gevolg. Het kostte precies een minuut googelen op de lijst met optredens van de band voordat ik toch antwoordde: ‘Doen we toch ook? Volgende maand spelen ze in onze stek van vroeger.’ Spontaan bestelde ik alvast twee kaartjes en appte hem het screenshot. ‘Geef me je adres en ik haal je op’, antwoordde hij alleen maar.
Lees verder onder de advertentie
Hij bleek van Noord-Limburg naar de Randstad gereden voor het concert in Brabant, toen hij voor mijn deur stond. We raakten de hele avond niet uitgepraat en zongen luidkeels mee zoals we dat vroeger deden. Ik was verliefd voordat ik kon bedenken of een relatie tussen ons wel haalbaar was. Ik sliep bij mijn ouders en Maarten zette me keurig af. Zonder kus, zonder insinuaties, want zonder woorden wisten we dat we elkaar vanaf nu niet meer zouden loslaten.
Gelukkig bestond er nu wél WhatsApp. Die nacht appten we tot het ochtend werd, wat we maandenlang volhielden. De onverklaarbare hartenpijn die we afzonderlijk van elkaar al dertig jaar bij ons droegen was in één klap over: het bleek het gemis van elkaar. Dat onze kinderen – ook hij is vader van twee dochters – elkaar na acht weken ontmoetten, was niet meer dan logisch.
Lees verder onder de advertentie
Inmiddels zijn we anderhalf jaar samen. Onze kinderen kunnen het fantastisch met elkaar vinden. Alles verloopt in harmonie; zelfs onze exen zijn gelukkig in de liefde. Met z’n allen vormen we een hechte club waar de buitenwereld niet altijd wat van begrijpt – zeker wanneer ze horen dat we derde kerstdag ook nog samen doorbrengen.”
We doen allemaal ons best, maar eerlijk is eerlijk: sommige moeders zijn nét een tikkie… intenser. Je weet wel, de moeders die bij elke nies al googelen of het kinkhoest is. De moeders die hun kind een helm willen opzetten om naar de speeltuin te gaan. Grote kans dat als je overbezorgd bent, je sterrenbeeld […]
Kijk, we maken allemaal weleens fouten als ouder. Het hoort erbij. Maar sommige gewoontes kunnen — als je ze keer op keer herhaalt — je kind echt schade toebrengen. Emotioneel. Mentaal. En op de lange termijn.
Je kind hoeft echt niet op zijn of haar vierde een businessplan te schrijven of knuffels te coachen met post-its op hun voorhoofd om later succesvol te worden.
Genoeg vrouwen doen het weleens: stiekem in zijn telefoon kijken. Niet omdat ze op zoek zijn naar ellende, maar omdat er iets wringt. Een gevoel. Iets wat niet helemaal klopt. Het overkwam Iris. En voor ze het wist, zat ze in zijn telefoon, op zoek naar antwoorden waar ze helemaal niet voor was.
Marloes (33) is redacteur bij Kek Mama en woont met vriend, peuter (4) en baby (11 maanden) in Arnhem. Ze schrijft in haar columns over hoe ze het hoofd boven water houdt in haar chaotische gezinsleven en de overgang van één naar twee kinderen. Deze week over de eerste schooldag
Sabrine (34) had duidelijke regels voor kraambezoek: handen desinfecteren, afstand houden en géén foto’s online. Maar haar schoonmoeder dacht daar heel anders over.