Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.
Lees verder onder de advertentie
“Ik wens jou en de jongens alle rust toe.” Mijn advocaat geeft me drie zoenen en een knuffel, en pakt haar tas. Na een derde gesprek waarin Tim en ik met advocaten tegenover elkaar zaten, hebben we thee gedronken en mijn dossier – hopen we – gesloten. Tim heeft beloofd om zijn twee weekends per maand met Oscar en Merlijn nu echt waar te maken, en er zelfs één dag zorg doordeweeks bij geaccepteerd. Over zijn wens voor volledige voorgdij over onze kinderen is tijdens de gesprekken met geen woord gerept.
Lees verder onder de advertentie
Ik begrijp niet waar deze zenuwslopende poppenkast nu voor nodig was; uiteindelijk zijn we uitgekomen op dezelfde omgangsregeling die we al waren overeengekomen na onze scheiding, maar die híj niet nakwam. Nu zijn we gezamenlijk een paar duizend euro lichter en geen stap verder – behalve dan dat we eindelijk weer eens met elkaar gesproken hebben.
Oudergesprek
De volgende dag hebben we een oudergesprek met de juf van Merlijn. Tim heeft tijdens het laatste viergesprek beloofd aanwezig te zijn, maar één minuut voor aanvang is hij er nog steeds niet. Aarzelend loop ik naar binnen; zal ik nog heel even wachten? In minuut acht van het tienminutengesprek weet ik: dit verandert nooit. Heel even zakt de moed me in de schoenen, maar dezelfde seconde nog herpak ik mezelf: we redden het wel, de jongens en ik. Of de relatie met Tim, en met name zijn rol in de opvoeding van onze kinderen, in de toekomst zal verbeteren of niet: de kinderen en ik zijn gelukkig zo. Ik wens een goede band tussen hen en hun vader, maar het is aan Tim die nu te realiseren. Eén ding is in elk geval zeker: met een volgend voogdijverzoek hoeft hij na deze blamage echt niet meer aan te komen.
Als ik het lokaal uitloop, bliept mijn telefoon. Tijdens een weekendje vakantiepark met vriendinnen en onze kinderen, een week eerder, ontmoette ik een alleenstaande vader. Op mijn scherm staat zijn onomwonden appje: ‘Tijd om ons heerlijk gesprek van vorige week in intiemere setting voor te zetten, Anna. Ik krijg je niet uit mijn hoofd: mag ik voor zaterdag een diner voor ons reserveren?’
Lees verder onder de advertentie
Mijn hart slaat een slag over. Daten: dat was wel het laatste waar ik mee bezig was, de afgelopen periode. Tegelijk maakt een puberale opwinding zich van me meester, en mijn rotgevoel over Tims onaangekondigde afwezigheid op het schoolgesprek verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik doe het gewoon, besluit ik: het is eindelijk weleens tijd voor mij. Tim zorgt maar dat hij zijn zorgplicht nakomt: nu ga ík eens genieten. ‘Acht uur’, app ik terug – en duik de stad in voor een nieuwe jurk.
Iedere moeder heeft geheimen. De een eet stiekem chocolade in de badkamer, de ander liegt over hoeveel schermtijd haar kinderen écht krijgen. Maar sommige geheimen gaan verder dan kleine leugentjes om bestwil. Kaya (36) heeft een bijbaan die niet aan het licht mag komen.
Actrice en zangeres Birgit Schuurman (47) is altijd al druk, druk, druk in haar hoofd geweest. Toch kwam de ADHD-diagnose pas toen ze 45 was. Ze is samen met Sander en moeder van Chico (16) en Jimi (3).
Vandaag start de nieuwe campagne van stichting Hartekind: ‘Elk kinderhart dat stopt, is er één te veel’. Wij spraken ambassadeur, comedian en moeder van een hartekindje Nienke Plas over de roerige start van haar dochter Harley en hoe het nu met haar gaat. “Ik besef elke dag hoeveel geluk we hebben gehad.”
Een slaapfeestje voor zevenjarige meiden: cupcakes versieren, nagels lakken en een film kijken met popcorn. Klinkt als een droom, toch? Tot blijkt dat de matching pyjama’s van het feestje meer weg hebben van lingeriesetjes…
Elke zondag vertelt een moeder over het verhaal achter het bedrag op haar bankrekening. Deze week: Op de betaalrekening van Rabia en Ivar staat precies genoeg om van rond te komen. Het bedrag dat ze verdiende met haar escortwerk tijdens haar studententijd staat veilig op een eigen rekening.
Jitske’s dochter Ivy zit sinds dit jaar op de basisschool. Elke woensdagmiddag hoopt haar dochter met iemand te kunnen spelen maar dit lukt maar zelden. Moet ik me zorgen maken, vraagt Jitske zich af?