Eigen beeld via @fievisuals
Dewi de Koster (23) is twintig als ze onverwacht zwanger raakt van dochter Maan. Ze twijfelt of ze de zwangerschap wil doorzetten, maar besluit uiteindelijk vol voor het moederschap te gaan. Dan blijkt er een groot gat in haar hart te zitten.
Vier maanden na de geboorte van Maan overlijdt ook nog onverwacht haar eigen vader. ‘’Ik denk dat ik de eerste anderhalf jaar niet echt van het moederschap heb kunnen genieten.’’
Als Dewi ontdekt dat ze zwanger is, ziet haar toekomst er in haar hoofd nog heel anders uit. “Ik had een pittige middelbareschooltijd achter de rug en nam daarom een tussenjaar. Daarna wilde ik International Business Management studeren aan de VU. Mijn voorkeur ging eerst uit naar abortus. Ik dacht: dit kan gewoon niet. Ik wist dat ik er alleen voor zou staan.”
Dewi maakt een afspraak bij een abortuskliniek. Wanneer ze haar moeder over haar keuze vertelt, begint ze te twijfelen. “Ze zei: ‘Als je dat niet wilt, dan hoeft het niet.’ Op dat moment vond ik het echt heel kut dat ze dat zei. Ik stond zo vast achter mijn keuze en ineens dacht ik: nu heb je me een andere optie gegeven.”
De dagen daarna probeert ze uit te zoeken of een kind verzorgen überhaupt haalbaar is. “Ik had op mijn spaarrekening en gewone rekening bij elkaar 34 cent. Ik had geen studie, woonde met een huisgenoot en werkte in de horeca. Ik wist echt niet wat ik moest doen. Toch besloot ik uiteindelijk mijn kindje te houden. Studeren kon later wel. Eerst wilde ik voor mijn baby gaan.”
Maar haar zwangerschap verloopt allesbehalve zorgeloos. “Ik was extreem ziek en vermoeid. Toen ik veertien weken zwanger was, ontdekten artsen waarom: ik had een groot gat in mijn hart. De artsen waren verbaasd dat ik twintig jaar zo had kunnen functioneren. Het gat was dusdanig groot dat ze hadden verwacht dat ik daar veel eerder problemen door zou hebben gehad.”
Door de zwangerschap moet haar hart harder werken. Daardoor ontstaat zelfs de kans dat de zwangerschap om medische redenen beëindigd moet worden. “Dan heb je zelf net besloten: ik wil dit kindje houden. En vervolgens krijg je te horen dat het misschien alsnog niet kan omdat je hart het niet aankan.”
Met zeventien weken krijgt Dewi eindelijk goed nieuws. “Ik kreeg te horen dat de zwangerschap mocht doorgaan. Ik had haar inmiddels gevoeld en wist dat het een meisje was. Ik dacht: dan wordt die zwangerschap maar zwaar.” Dat blijkt geen overbodige gedachte. “Als ik een paar uur de deur uit was geweest, moest ik daar soms drie dagen van bijkomen.”
Met 38 weken besluiten de artsen haar dochter te halen. “Vanwege mijn hart kreeg ik een ruggenprik, maar die bleek niet te werken. Ik dacht: als dít bevallen met een ruggenprik is, snap ik echt niet hoe mensen het zonder doen.”
Ook tijdens de bevalling blijft het spannend. “Op een gegeven moment kreeg het hartje van mijn dochter het moeilijk en moest het ineens snel gaan. Na twee uur en vijftig minuten werd Maan geboren. Maar ik hoorde haar niet huilen. Ze werd bij me weggehaald en op dat moment stort je wereld echt in. Ik weet niet hoelang het duurde, maar in mijn hoofd voelde het als uren.” Dan hoort ze eindelijk het gehuil waarop ze wacht. “Toen dacht ik echt: dit is het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt.”
Een rustige kraamtijd krijgt Dewi niet. Vier maanden na de geboorte van Maan overlijdt haar eigen vader onverwacht. Hij heeft eerder een herseninfarct gehad dat volgens Dewi verband hield met zijn hart. Zijn overlijden maakt haar extra angstig vanwege haar eigen hartproblemen. “Als ik iets op mijn borst voelde, dacht ik dat ik net als mijn vader dood zou gaan. Ik kreeg paniekaanvallen en heb een paar keer 112 gebeld omdat ik echt dacht dat er iets met me gebeurde.”
Dewi gaat in therapie. Tegelijkertijd probeert ze te rouwen, lichamelijk te herstellen én voor haar baby te zorgen. Als ze nu terugkijkt op die periode, is ze hard voor zichzelf. “Ik vind zelf dat ik toen geen goede moeder was. Natuurlijk gaf ik haar aandacht en eten, maar ik deed weinig dingen met haar. Ik zette haar bijvoorbeeld vaak voor de televisie omdat ik zelf niet wist wat ik moest doen.”
Vooral het gevoel dat ze die eerste tijd niet bewust heeft kunnen meemaken, vindt ze moeilijk. “Ik denk dat ik de eerste anderhalf jaar niet echt van het moederschap heb kunnen genieten.”
Het duurt ongeveer tweeënhalf jaar voordat het gat in Dewi’s hart kan worden gesloten. “Afgelopen januari is het uiteindelijk via een ader in mijn been dichtgemaakt. Mijn conditie moet nog verbeteren, maar de angst die jarenlang mijn leven beheerste, is grotendeels verdwenen. Ik heb geen therapie meer en ben niet meer bang dat ik doodga. Ik heb ook geen paniekaanvallen meer.”
Ook krijgt ze nieuws waar ze ontzettend blij mee is. “Ik mag in de toekomst weer kinderen krijgen. Ik ben echt heel blij dat het dicht is. Ik kan nu gewoon weer genieten.”
Studeren doet Dewi uiteindelijk niet. Tijdens haar zwangerschap ontdekt ze een andere bezigheid. “Ik begon filmpjes op TikTok te maken, in eerste instantie puur omdat ik mijn verhaal ergens kwijt moest. Ik kon niet werken omdat ik zo ziek was en ook bijna niet met vriendinnen afspreken. TikTok was echt een afleiding.”
Haar video’s worden veel bekeken. Andere jonge moeders herkennen zich in haar verhaal. Ook mensen met hartproblemen of jongeren die een ouder hebben verloren, halen er steun uit. “Uiteindelijk werd ik benaderd door een managementbureau. Ik wist helemaal niet dat je daar geld mee kon verdienen. Ik dacht: misschien krijg je vijftig euro voor een TikTok-video.” Inmiddels is content maken haar fulltime werk geworden.
Toch vergelijkt Dewi zichzelf regelmatig met leeftijdsgenoten. Haar relatie is inmiddels voorbij en ze woont alleen met Maan. “Mijn vriendinnen studeren, halen hun master, beginnen aan hun carrière of kopen een huis met hun partner. Laatst lag ik huilend in bed en dacht ik: waar ben ik mee bezig? Ik zit hier met haar thuis en het enige wat ik de hele dag doe, is voor haar zorgen. Dat is natuurlijk ook een fulltimebaan, maar iedereen om me heen is met andere dingen bezig.”
Daar komt bij dat haar moeder, broertje en zusje inmiddels in Indonesië wonen, het thuisland van haar vader. “Ik voel me soms wel eenzaam. Dan denk ik: ik heb hier niet mijn moeder of zusje waar ik even naartoe kan.”
Toch wil Dewi voorlopig in Nederland blijven. Wat ze later precies wil doen, hoeft ze nu nog niet te weten. “Als Maan naar de basisschool gaat, kijk ik verder. Misschien wil ik dan alsnog studeren. Maar tot die tijd wil ik er echt voor haar zijn.”
Want na alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd, kan Dewi eindelijk doen wat lange tijd zo moeilijk was: zonder voortdurende angst genieten van haar dochter.
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]
Nog even bij je kind kijken voordat je gaat slapen. Voor de meeste moeders een liefdevol ritueel, maar voor Samantha Cherish Wielkens (40) óók een noodzaak. Haar zoontje Jah-Noah (6) heeft diabetes type 1 en dat betekent dag en nacht alert zijn.
Dewi (23) uit Den Bosch dacht dat ze last had van nierstenen. Dat ze zwanger zou kunnen zijn, kwam geen moment in haar op. Ze had immers een spiraal en van een zwangerschapsbuik was niets te zien. Tot ze plotseling thuis beviel van dochter Noé.
Een muzikaal optreden maakte veel los bij Linda de Mol. In het voorwoord van de nieuwste LINDA. schrijft ze over een bijzonder moment waarop haar zoon Julian Vahle piano speelde tijdens een optreden van Roxy Dekker.
Video
Met afstand het meest ongemakkelijke moment in haar leven, beleefde Lotus terwijl ze in de auto zat en haar baas tegen haar schaamhaar aan keek.
