Soms gebeuren dingen zo snel dat je niet weet wat je overkomt, en heb je achteraf spijt dat je het niet anders aangepakt hebt. Zo ook Gwen, die met haar zoon een nare aanvaring had met de jeugdarts.
Lees verder onder de advertentie
Gwen, getrouwd en moeder van twee kinderen: “Er zijn niet veel dingen waar ik spijt van heb in het leven, maar dit is er een. Achteraf zou ik dit echt heel anders aangepakt hebben, maar op het moment zelf kon ik niet helder genoeg nadenken en kwam ik niet snel genoeg tot deze conclusie. Helaas.
Lees verder onder de advertentie
Slechte herinneringen
Voor mijn zoon van tien kreeg ik de oproep voor de HPV vaccinatie. De laatste keer dat we voor een vaccinatie waren gegaan, was jaren geleden, maar had hij als heel naar ervaren. Hij was niet jong genoeg meer om het snel te vergeten, hij wist jaren later nog heel goed dat het pijn had gedaan en dat hij bloed had na het prikken.
Nou goed, hij had er geen duidelijk goede herinneringen aan overgehouden. Dat kan, soms moeten dingen nu eenmaal wel gebeuren, ook al is het niet leuk. Alleen ik had nooit kunnen voorzien wat er zou gebeuren toen hij weer in die stoel werd gezet om de vaccinatie te zetten.
Lees verder onder de advertentie
Hij raakte volledig in paniek en begon om zich heen te slaan. Hij huilde en schreeuwde, ik heb hem nog nooit zo gezien. Ik wist niet wat me overkwam, daarom kon ik ook niet adequaat reageren. De betreffende jeugdarts was niet bepaald een vriendelijke man en hij had duidelijk totaal geen zin in dit gedoe.
Versterking
‘Houd hem stil!’ blafte hij mij toe. Ik probeerde mijn zoon uit alle macht stil te houden, maar hij was te sterk. Toen haalde de jeugdarts er versterking bij, twee andere verpleegkundigen drukten zonder pardon mijn kind tegen de grond en hielden hem zo stil mogelijk, terwijl hij moord en brand schreeuwde. Het klonk alsof er iemand vermoord werd.
Lees verder onder de advertentie
Mis niks van Kek
Volg ons kanaal en lees als eerste nieuwe verhalen en columns
Spijt
De vaccinatie werd gezet en we mochten weer gaan. Mijn zoon nog steeds huilend, en eenmaal thuis moest ik er zelf ook van huilen. Van schrik en van schaamte dat ik het niet had opgenomen voor mijn kind. Dat ik dit zomaar had laten gebeuren. Ik heb er spijt van dat ik niet heb ingegrepen. Ik had ze tegen moeten houden en moeten zeggen dat we een andere keer wel terug zouden komen.
Lees verder onder de advertentie
Ik hou nu al mijn hart vast voor de tweede HPV vaccinatie, over een half jaar. Dat gaat natuurlijk nooit goed na dit fiasco. Arme jongen.”
Tara had een soortgelijke ervaring bij de tandarts, die haar adviseerde haar dochter van bijna twee in de houdgreep te nemen. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
Soms doe je als ouders iets waar je later spijt van hebt. Of waar je je enigszins voor schaamt. Zo ook Dilara, die door een actie niet bepaald meer goed bekend staat op de school van haar dochters.
Als de school belt flitsen er tachtig scenario’s door je hoofd, geen van alle goede. Gelukkig is er niet altijd sprake van rampspoed. Zoals bij Mieke (39), moeder van Merel (15) en Xavi (3).
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Patrick (53) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.