Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres over haar dilemma.
Lees verder onder de advertentie
Willemijn (32) is stiefmoeder van Harmen (9), Lisa (7) en Björn (6).
“Om de week zijn mijn man Jelle en ik een week samen. Dan zijn de kinderen bij hun moeder, en werken wij over, gaan uit eten en slapen uit in het weekend. Onze wittebroodsweken, noemt Jelle ze, al zijn we al vier jaar samen. Het toppunt van luxe, vindt hij die kinderloze dagen als vader, en een prettige bijkomstigheid van gescheiden zijn. Ik vond dat ook, de eerste jaren. Ik was van kinderloos opeens deels verantwoordelijk voor een vijf-, drie- en tweejarige, toen ik Jelle ontmoette. Niks negen maanden wennen aan het idee van een baby, maar bam: opeens stiefmoeder van drie – inclusief vieze luiers, middagslaapjes en speeldates.
Lees verder onder de advertentie
Hij heeft al kinderen
Maar toen stak mijn eigen kinderwens de kop op. Hoewel ik dacht mijn handen vol te hebben aan de kinderen van Jelle en ik zielsveel van ze hou, was hij er opeens, die wens. Een voortvloeisel van onze liefde, een leven van ons samen dat in mij is gegroeid – ik wil zó graag een kind. Maar Jelle wil niet meer. Hij heeft al kinderen, zegt hij.
Lees verder onder de advertentie
Hij was er meteen duidelijk over toen we een relatie kregen, dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Hij wilde zich zelfs het liefst laten steriliseren, maar daarvoor vond ik hem – toen zesendertig – te jong. Wisten wij veel hoe het leven zou lopen, misschien bedacht hij zich wel. Ik ging akkoord met zijn kinderstop en dacht dat ik daar vrede mee had. Maar de natuur heeft blijkbaar zo haar eigen plan.
Wat ik ook zeg: Jelle is niet te vermurwen. Drie kinderen zijn druk zat, vindt hij, daar past echt geen vierde meer bij. En hoe leg je uit aan de andere drie dat ze om de week weg moeten naar hun moeder, terwijl hun nieuwe broertje of zusje wel altijd thuis woont? Bovendien is de vrijheid die hij nu heeft wanneer zijn kinderen er niet zijn, voor hem onbetaalbaar.
Lees verder onder de advertentie
Ik heb niet eeuwig de tijd om mijn kinderwens te realiseren. Ik hou van Jelle, en wil mijn kind krijgen met hem. Tegelijkertijd is mijn wens zo groot en levensbepalend, dat als hij weigert, ik me genoodzaakt voel onze relatie te verbreken. Ik begrijp niet waarom hij mij mijn wens zo stellig ontzegt. Als hij niet was gescheiden, waren zijn kinderen er toch ook altijd geweest? En wat als ik al een kind had gehad, toen we elkaar na zijn scheiding leerden kennen, had hij me dan afgewezen? Ik geloof er niks van.
Pil door het toilet
Ik ben bang dat als mijn kinderwens onvervuld blijft, ik hem dat nooit zal vergeven – los van dat we niet weten of de natuur meewerkt, natuurlijk. Ik heb weleens overwogen de pil gewoon door het toilet te spoelen, maar dat mag je niemand aandoen, en dat zou me hoe dan ook mijn relatie kosten.
Lees verder onder de advertentie
Ik weet niet waar ik goed aan doe. Hoe overtuig ik hem om toch nog voor een baby te gaan?”
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Als de school belt flitsen er tachtig scenario’s door je hoofd, geen van alle goede. Gelukkig is er niet altijd sprake van rampspoed. Zoals bij Mieke (39), moeder van Merel (15) en Xavi (3).
Soms doe je als ouders iets waar je later spijt van hebt. Of waar je je enigszins voor schaamt. Zo ook Dilara, die door een actie niet bepaald meer goed bekend staat op de school van haar dochters.
Merel had nooit gedacht zó’n moeder te worden en vond thuisblijfmoeder eigenlijk een beetje een vies woord. En haar baan was toch ook best leuk? Maar toen ze weer ging werken na haar verlof, wist ze ineens helemaal niet meer wat er nou zo leuk aan was geweest.