Lucas (12), de oudste zoon van Kek Mama’s Jorinde, heeft één grote passie: freerunning.
Lees verder onder de advertentie
Tijdens zijn eerste voetbalwedstrijd bij de mini-F’jes was Lucas zoek. Vijf jongetjes van vijf jaar renden in een kluitje achter de bal aan, en de zesde ̶ mijn zoon dus ̶ was in geen velden of wegen te bekennen. Een lichte paniek maakte zich van me meester: welke moeder raakt in hemelsnaam haar kind kwijt op het voetbalveld? Tíjdens een wedstrijd, welteverstaan?!
Lees verder onder de advertentie
Koortsachtig speurde ik de reservebank af. Ik wilde net naar de toiletten rennen (een plaspauze komt immers altijd gelegen wanneer je vijf bent), toen ik hem ontdekte. Ergens in de verte, in een hoek van het veld en tientallen meters verwijderd van zijn team, maakte Lucas in opperste concentratie de ene koprol na de andere. Volledig in zijn element, en zich van geen kwaad bewust.
Ik probeerde mijn lach te onderdrukken en rende onopvallend naar hem toe. Ik gaf hem een tikje tegen zijn schouder, en haalde hem uit zijn acrobatische wereldje: “Rennen schat, de tegenstander scoort bijna!” Een beetje verstrooid holde hij gehoorzaam het veld op, geen idee wat nou eigenlijk precies de bedoeling was. Ze verloren de wedstrijd met twaalf-nul.
Lees verder onder de advertentie
Flikflakkend op teamsport
De volgende wedstrijden gingen niet veel beter. Hoe spannend het spel ook verliep, keer op keer draaide Lucas al koprollend om het hek langs de zijlijn, of stuiterde flikflakkend achter het doel door.
Lees verder onder de advertentie
“Je moet hem wel op een teamsport houden hoor”, bemoederde mijn omgeving toen ik hem halverwege het seizoen maar uitschreef bij de voetbalclub. “Hartstikke belangrijk voor zijn sociale ontwikkeling.” Sociale ontwikkeling? Mijn zoon maakte al vriendjes tijdens het boodschappen doen; een teamsport leek me nou niet direct van levensbelang. Dus atletiek volgde. En tennis. Judo en jiujitsu. Niets bleek een succes – op die judo na dan, want daar kun je nu eenmaal enorm veel koprollen maken, en stoeien is natuurlijk altijd goed wanneer je wordt geregeerd door mannelijke hormonen.
Welke sport Lucas ook probeerde te beoefenen, tijdens elke training en elke wedstrijd plukte ik hem van de meest uiteenlopende constructies. Zwaaiend aan de trap naar de tenniskantine. Springend van stoel naar stoel op de voetbaltribune. Precies wat hij altijd en overal al deed, natuurlijk. Want geen wandeling ging bij hem ooit in een rechte lijn over de stoep: de route naar school liep voor Lucas via muurtjes, hekjes, betonpaaltjes en andere obstakels.
Lees verder onder de advertentie
Dat kind moet op turnen, bedacht ik twee jaar geleden. Op zich geen wereldschokkend inzicht na jaren van sporten die ík voor hem had uitgezocht, terwijl hij al niet anders deed dan stunten met zijn lichaam. Dus zo geschiedde. De avond na de eerste training ging hij stijf van de adrenaline zijn bed in. “Zo tof, mam: nu leer ik pas écht gave salto’s en trucs voor het freerunnen.”
Freerunnen is echt zijn ding
Met zijn twaalf jaar en een indrukwekkende sixpack op zijn buik is hij inmiddels de held van het schoolplein. En wanneer ik hem weer eens met een soort dodemanssprong van onze schuur zie vliegen, of hem net niet kan behoeden voor een salto boven de betontegels, draait mijn maag zich nog elke keer om. Maar een kniesoor die daarom geeft, wanneer je je kind stralend hoort zeggen: “Dat freerunnen, mam, is echt mijn ding.”
Yolanthe Cabau is niet alleen een succesvolle actrice, presentatrice én Kek Mama columnist, maar vooral een liefdevolle moeder. Haar zoontje Xess Xava, die ze samen met ex-man Wesley Sneijder heeft, is haar grote trots. Maar zoals dat tegenwoordig helaas vaker gaat op sociale media, krijgt ook hij te maken met ongevraagde meningen en ongepaste opmerkingen.
1 April is voor kinderen een feestdag op zich. Geintjes bedenken, mensen foppen en dan gierend van het lachen kijken of iemand erin trapt. Maar dit jaar liep het bij Keesje thuis nét even anders dan gepland. Of nou ja, misschien juist precies zoals gepland: een Tikkie voor iedereen!
Als de school belt flitsen er tachtig scenario’s door je hoofd, geen van alle goede. Gelukkig is er niet altijd sprake van rampspoed. Zoals bij Mieke (39), moeder van Merel (15) en Xavi (3).
Soms doe je als ouders iets waar je later spijt van hebt. Of waar je je enigszins voor schaamt. Zo ook Dilara, die door een actie niet bepaald meer goed bekend staat op de school van haar dochters.
Merel had nooit gedacht zó’n moeder te worden en vond thuisblijfmoeder eigenlijk een beetje een vies woord. En haar baan was toch ook best leuk? Maar toen ze weer ging werken na haar verlof, wist ze ineens helemaal niet meer wat er nou zo leuk aan was geweest.